Beurzen om in Frankrijk te studeren: Eiffel en meer

De e-mail die een Franse aanmelding kantelt, komt zelden van een beurscommissie. Hij komt van een international office van een universiteit, twee regels lang, eind oktober: “We zouden je willen nomineren voor de Bourse Eiffel — bevestig graag vóór vrijdag.” Een student met wie ik werkte, uit Lagos, kreeg die e-mail voor een master aan Paris-Saclay, bevestigde binnen het uur, en had vier maanden later een Franse overheidsbeurs van €1.200 per maand bovenop een plek aan een publieke universiteit die haar €3.941 per jaar aan collegegeld kostte. Wat de meeste aanmelders nooit doorhebben, is dat ze die beurs niet aanvroeg in de gewone zin van het woord. Ze werd toegelaten, gaf vroeg aan dat ze geïnteresseerd was, en de universiteit droeg haar naam voor. Die volgorde — eerst toelating, dan nominatie — is het meest misverstane aan het financieren van een Franse studie. En meteen een nuance voor jou: dat verhaal speelt zich af in de niet-EU-wereld; jij staat er als Nederlander volkomen anders in, zoals je hieronder ziet.

Maar eerst moet dit gezegd, want het zet je hele financieringskaart op zijn kop. Als Nederlander ben je EU-burger, en dat betekent twee dingen. Ten eerste zijn de twee luidruchtigste Franse beurzen — de Bourse Eiffel en de internationale track van Émile Boutmy — niet voor jou: ze richten zich per definitie op kandidaten van buiten de EU, die je met hoger collegegeld, reiskosten en een visumprocedure naar Frankrijk lokt. Dat verrast veel Nederlanders die “beurzen Frankrijk” googelen en de Eiffel als eerste zien staan. Ten tweede — en dat weegt zwaarder — heb je ze ook helemaal niet zo hard nodig. Je betaalt hetzelfde wettelijke publieke collegegeld als een Fransman, €178 per jaar voor de licence en €254 voor de master, niet de opgeklopte €2.895–€3.941 voor niet-EU. Je geniet vrij verkeer: geen studentenvisum, geen vermogensgarantie, geen verblijfsvergunning — je vertrekt zoals een Fransman, en als je langer blijft registreer je je verblijf, een formaliteit, geen visumtraject. Je hebt volledig, onbeperkt werkrecht (zonder de limiet van 964 uur die voor niet-EU geldt) en je kunt CAF-huurtoeslag aanvragen. Je vwo-diploma wordt erkend als toelatingsbasis zonder de diploma-erkenning die kandidaten van buiten de EER moeten doorlopen: voor een bachelor meld je je aan via Parcoursup precies zoals een Franse eindexamenkandidaat, voor een master rechtstreeks bij de universiteit of via Mon Master (bij de grandes écoles — Sciences Po, HEC, Polytechnique — loopt de werving apart, via aparte internationale routes of het concours, waar soms ook de SAT meetelt). Je echte beursroutes zijn de bourse CROUS sur critères sociaux (inkomensafhankelijk, via het DSE-portaal), de Erasmus+-mobiliteitsbeurs (€300–€520/maand) en je gewone Nederlandse meeneembare studiefinanciering van DUO, die met je meereist. Eén ding moet je regelen: de taal — óf een Engelstalige opleiding met certificaat (TOEFL iBT 90+ of IELTS 6.5+), óf een Franstalige opleiding, en voor die laatste eist de meeste universiteiten Frans op B2-niveau met een TCF- of DELF/DALF-examen. De eerlijke kern voor een Nederlander: jouw beurs is het publieke collegegeldsysteem zelf. Lees de rest van dit artikel met dat filter — waar “niet-EU” staat, gaat het over iemand anders dan jij; waar “EU” staat, gaat het over jou.

Dit is de samenvatting. Frankrijks vlaggenschipbeurs is de Bourse Eiffel, een overheidsbeurs uitgevoerd door Campus France die €1.200/maand betaalt aan masterstudenten en €2.100/maand aan PhD’s vanaf 2026, plus reis en zorgdekking, voor niet-EU-kandidaten die door hun gastinstelling worden genomineerd (Campus France). Daarnaast staan de Émile Boutmy-beurs van Sciences Po van tot €18.500/jaar, de door ambassades uitgevoerde Bourse du Gouvernement Français, fondsbeurzen van de grandes écoles die 30–100% van het collegegeld dekken, en Erasmus+ voor mobiliteit binnen de EU. Maar de eerlijke framing — die wij elke familie geven — is dat in Frankrijk de beurs zelden de hefboom is die het budget laat kloppen. Publiek collegegeld van €178–€254/jaar voor EU-studenten (€2.895–€3.941 voor niet-EU), de CAF-huurtoeslag van €150–€230/maand en de 964 toegestane werkuren doen al het zware werk. Deze gids rangschikt de beurzen die ertoe doen, laat zien voor wie elke beurs eigenlijk bedoeld is, en legt uit waarom de studenten die er financieel het sterkst uitkomen niet de gelukkigen zijn, maar de georganiseerden.

Dit artikel hoort bij onze complete gids voor studeren in Frankrijk, die collegegeld, visa, Parcoursup en de APS-verblijfsvergunning na de studie volledig behandelt. Hier gaan we de diepte in op één ding: geld.

Beurzen in Frankrijk, kerncijfers 2025/2026

Bron: Campus France (Bourse Eiffel, BGF); Sciences Po (Émile Boutmy); Erasmus+-programma; fondspagina’s van instellingen; collegegelddecreet van het Ministère de l’Enseignement Supérieur, 2025/26.

De beurzen gerangschikt — wat elke beurs is, en voor wie

De tabel hieronder somt de beurzen op waar internationale studenten daadwerkelijk om strijden, met het kerncijfer en het ene ding dat je per beurs het meest moet weten. Lees eerst de kolom “voor wie”: de meeste teleurstelling in de Franse financiering komt door aanmelden voor een regeling waar je nooit voor in aanmerking kwam. Niet-EU-master- en PhD-kandidaten hebben het rijkste menu; EU-studenten leunen meer op het publieke collegegeldminimum en inkomensafhankelijke beurzen dan op met naam genoemde beurzen.

Twee patronen zijn het waard om vast te pinnen voordat je een financieringsplan bouwt. Ten eerste: de grootste beurzen zijn voor niet-EU-studenten — de Eiffel en de BGF bestaan juist omdat niet-EU-kandidaten hogere instellingsbijdragen betalen en reis- en visumkosten dragen die EU-studenten niet hebben. Ten tweede: bijna niets hier is een losse aanvraag die je zelfstandig indient — de Eiffel loopt via je universiteit, de Boutmy rijdt mee op je Sciences Po-toelating, de fondsbeurzen hangen aan je aanbod. De praktische consequentie is dat je aanmeldstrategie en je financieringsstrategie hetzelfde project zijn, met dezelfde deadlines.

De Bourse Eiffel, fatsoenlijk uitgelegd

De Bourse Eiffel — formeel het Eiffel Excellence Scholarship Programme — is de beurs die iedereen noemt en waarvan vrijwel niemand de mechaniek begrijpt. Hij wordt uitgevoerd door het Franse ministerie voor Europa en Buitenlandse Zaken via Campus France, en richt zich op uitmuntende niet-EU-studenten in master- en PhD-opleidingen, met een uitgesproken focus op de vakgebieden waarin Frankrijk talent wil aantrekken: bèta en techniek, economie en management, recht en politieke wetenschappen. Hij betaalt een maandelijkse toelage van €1.200 voor masterstudenten en, vanaf 2026, €2.100/maand voor doctoraalkandidaten, plus internationale retourreis, zorgverzekering en steun voor culturele activiteiten (Campus France).

Het onderdeel waar mensen over struikelen, is de aanmeldroute. Je dient zelf geen Eiffel-aanvraag in. Je gastinstelling doet dat namens jou, en pas nadat je bent toegelaten of een sterke aanmelding hebt. De volgorde is: je meldt je aan voor een Franse master of PhD; je vertelt het international office, vroeg en expliciet, dat je in aanmerking wilt komen voor de Eiffel; de instelling selecteert een klein aantal kandidaten en dient hun dossiers in bij Campus France vóór de nationale deadline (vroeg in het kalenderjaar, met interne universiteitsdeadlines in oktober–november); en Campus France publiceert de uitslag in het voorjaar. Omdat elke universiteit een beperkt quotum nominaties krijgt, is de concurrentie eerst intern en daarna pas nationaal — je strijdt tegen de andere toegelaten internationals aan jouw instelling om een nominatieplek.

Wat dat in de praktijk betekent: neem contact op met het international office voordat je je überhaupt aanmeldt, niet erna. De studenten die de Eiffel winnen, zijn meestal degenen die hun interesse al tijdens de aanmelding aangaven, zodat het bureau hen al in gedachten had toen het nominatieseizoen openging. Toonaangevende onderzoeksuniversiteiten en grandes écoles — Paris-Saclay, PSL, Sorbonne, de ingenieursscholen, Sciences Po — nomineren elke cyclus, maar elk nomineert maar een handvol. Behandel de Eiffel als een sterke upside om vroeg achteraan te gaan, nooit als een budgetregel waarop je kunt rekenen. (En als Nederlander, vergeet niet: voor deze specifieke beurs kom je niet in aanmerking — val dan terug op de routes uit het stuk voor de EU-lezer.)

Sciences Po, de grandes écoles en business-schoolfinanciering

Buiten de overheidsregelingen zitten de rijkste beurzen vast aan specifieke instellingen — en dat moet wel, want die instellingen vragen echt collegegeld. Een publieke universiteit kost een niet-EU-student €3.941/jaar; de Émile Boutmy-beurs bestaat omdat Sciences Po inkomensgeïndexeerd collegegeld vraagt dat kan oplopen tot €14.900/jaar voor de bachelor en meer voor de master. Vernoemd naar de oprichter van Sciences Po is de Boutmy de vlaggenschipsteun van de school voor niet-EU-internationale studenten, lopend van gedeeltelijke collegegeldverlaging tot €18.500/jaar, soms met een extra leeftoelage. Er is geen apart formulier — je wordt er automatisch op beoordeeld bij je aanmelding, mits je je financiële situatie aangeeft, dus de deadline is simpelweg de toelatingsdeadline van Sciences Po (half januari voor instroom in september).

De business schools en grandes écoles runnen hun eigen fondsen, en de bedragen zijn daar in absolute zin het grootst omdat het collegegeld het grootst is. HEC Paris, waar de tweejarige Master in Management rond €57.700 kost, runt HEC Foundation-beurzen; ESSEC heeft zijn International Excellence-beurzen; ESCP, EDHEC en EM Lyon hebben elk de hunne; INSEAD heeft een grote set inkomensafhankelijke en merit-MBA-beurzen tegenover een programma dat ruim €100.000 kost. Die dekken doorgaans 30–100% van het collegegeld voor internationale studenten en worden samen met de toelating aangevraagd — het heeft geen zin erachteraan te gaan voordat je een aanbod of een lopende aanmelding hebt. Als een grande école je doel is, begroot dan op de aanname dat je het volle collegegeld betaalt, en behandel een fondsbeurs als de korting die een dure school betaalbaar maakt, niet als het ding dat bepaalt of je überhaupt kunt gaan.

Voor de ingenieursscholen en de écoles normales supérieures werkt de financieringslogica weer anders. CentraleSupélec en de andere écoles d’ingénieurs vragen bescheiden, publiek-achtige bijdragen (rond €4.000/jaar), en de ENS-scholen — ENS Ulm, ENS de Lyon — gaan nog verder: ze betalen hun normaliens een ambtenarensalaris in ruil voor een dienstverplichting, al bereik je die route vooral via het Franse concours en niet via internationale toelating.

De financiering die de meeste beurzen verslaat

Dit is wat ik families vertel en wat de beursbrochures nooit zeggen: in Frankrijk is de met naam genoemde beurs zelden wat het budget laat kloppen. Het publieke systeem heeft drie ingebouwde subsidies die, gestapeld, de meeste beurzen overtreffen — en anders dan bij de Eiffel of de Boutmy strijd je er met niemand om. Je hoeft ze alleen op te eisen, in de eerste weken, voordat de wachtrijen ontstaan.

Publiek collegegeld is de eerste subsidie, en die is enorm. Een EU-student aan een publieke universiteit betaalt €178/jaar voor de licence en €254/jaar voor de master (Ministère de l’Enseignement Supérieur). Een niet-EU-student betaalt het instellingstarief van €2.895–€3.941. Tegenover Brits internationaal collegegeld van £24.000–£40.000 per jaar is het gat tussen een Franse publieke plek en een Britse op zichzelf al groter dan vrijwel elke beurs op deze pagina. De “beurs” die de meeste internationale studenten missen, is simpelweg de keuze voor een publieke universiteit boven een private. Voor jou als Nederlander is die subsidie zo’n beetje het hele beursverhaal: je betaalt die €178, niet €2.895.

CAF is de tweede. De Caisse d’Allocations Familiales betaalt een maandelijkse huurtoeslag (APL of ALS) aan iedereen die een gerechtigde woning huurt in Frankrijk, ongeacht nationaliteit, doorgaans €150–€230/maand voor een student (caf.fr). Over een tweejarige master is dat €3.600–€5.500 die je niet hoeft te winnen, waarvoor je niet hoeft te solliciteren of genomineerd te worden — je vraagt het online aan na het tekenen van je huurcontract, en het geld komt binnen twee of drie maanden. Het stapelt op beurzen en op deeltijdwerk. De meeste internationale studenten claimen het simpelweg nooit.

De 964 werkuren zijn de derde. Niet-EU-studenten met een VLS-TS-verblijfsvergunning mogen tot 964 uur per jaar werken — ongeveer 20 uur per week — automatisch, zonder aparte vergunning, tegen een minimumloon (SMIC) van €12,31/uur bruto vanaf juni 2026 (service-public.fr). Gestaag uitgewerkt is dat enkele duizenden euro’s per jaar, en een betaalde stage in een tweedejaars master betaalt veel meer. EU-studenten werken zonder enige beperking.

Zet de drie bij elkaar en de rekensom is beslissend. Een niet-EU-masterstudent aan een publieke universiteit betaalt €3.941 collegegeld, claimt €180/maand aan CAF (€2.160/jaar) en verdient €6.000–€9.000 met deeltijdwerk — en staat netto sterker dan een student die de Eiffel najoeg en misliep. De studenten die een Franse studie financieel het sterkst afsluiten zijn niet de gelukkige beurswinnaars; het zijn degenen die een CROUS-kamer namen, CAF in week één claimden en tegen het tweede jaar een betaalde stage hadden geregeld. Voor jou als EU-student is dat nog scherper: met €178 collegegeld en CAF is de met naam genoemde beurs vrijwel bijzaak. Voor hoe dit alles samenhangt met visa, CROUS-huisvesting en de verblijfsvergunning na de studie, zie de volledige Frankrijk-gids.

EU versus niet-EU — twee totaal verschillende financieringsbeelden

De belangrijkste vraag over beurzen in Frankrijk is er een die geen enkele brochure als eerste stelt: ben je EU/EER-burger of niet? De twee groepen staan tegenover zulke verschillende financieringslandschappen dat advies geschreven voor de een ronduit misleidend is voor de ander.

Als je niet-EU bent (het grootste deel van Afrika, Latijns-Amerika, Azië, het Midden-Oosten en na de Brexit ook het VK), betaal je het hogere instellingscollegegeld (€2.895–€3.941 aan een publieke universiteit, veel meer aan een grande école), heb je een VLS-TS-visum nodig en draag je internationale reiskosten — en juist daarom bestaan de rijkste beurzen voor jou. De Bourse Eiffel, de BGF en de Émile Boutmy zijn allemaal gebouwd voor het niet-EU-profiel. Je strategie: richt je op opleidingen waarvan de instellingen actief voor de Eiffel nomineren, geef je interesse aan bij de aanmelding, declareer je financiën voor elke inkomensafhankelijke steun, en stapel wat je wint bovenop CAF en de 964 werkuren.

Als je EU-burger bent — een Nederlander, Duitser, Italiaan of Belg, zeg — kom je niet in aanmerking voor de Eiffel of de niet-EU-track van de meeste institutionele steun, en dat verrast mensen. Maar je hebt het ook lang niet zo hard nodig: je betaalt hetzelfde wettelijke €178–€254/jaar als een Franse onderdaan, je hebt geen visum nodig, je hebt volledig onbeperkt werkrecht en je kunt CAF claimen. Je financieringsroutes zijn de CROUS bourses sur critères sociaux (inkomensafhankelijk, via het DSE-portaal), Erasmus+-mobiliteitsbeurzen van €300–€520/maand, en de meeneembare studiefinanciering van DUO — geen wedstrijdbeurs, maar je gewone Nederlandse studiefinanciering die met je meereist over de grens. De eerlijke EU-framing: jouw beurs is het publieke collegegeldsysteem. Ga achter de CROUS bourse aan als het gezinsinkomen kwalificeert, neem de Erasmus+-beurs als je op een mobiliteitstrack zit, en bouw je budget verder op goedkoop collegegeld plus CAF plus werk. Als je kosten vergelijkt: Frankrijk is een sterke EU-bestemming, maar weeg ook Duitsland, waar het collegegeld vrijwel nul is, tegen de simpele basislijn van thuisblijven en in Nederland studeren — waar je collegegeld al laag is en je studiefinanciering geen grens hoeft over te steken.

Hoe je Franse financiering écht binnenhaalt — een werkmethode

Beursadvies stopt meestal bij “meld je vroeg aan.” Dat klopt, maar is nutteloos. Hier is de methode die werkt, op volgorde, opgedaan uit het begeleiden van families door Franse aanmeldingen.

Begin met de toelating, want financiering volgt erop. De Eiffel heeft een nominatie nodig, de Boutmy rijdt mee op je toelatingsdossier, de fondsbeurzen hangen aan je aanbod. Niets hier wordt gewonnen voordat je bent toegelaten of een lopende aanmelding hebt, dus je eerste taak is een sterke aanmelding bij de juiste instelling — zie onze gids beste universiteiten in Frankrijk om je shortlist te bouwen, en de vakspecifieke gidsen zoals geneeskunde studeren in Frankrijk waar die van toepassing zijn.

Mail het international office voordat je je aanmeldt. Dit is de zet met de hoogste hefboom in het hele proces en degene die vrijwel niemand maakt. Een bericht van twee regels — “Ik meld me aan voor jullie master in X en wil graag in aanmerking komen voor de Bourse Eiffel; hoe ziet jullie nominatieproces eruit?” — zet je op de radar vóór het nominatieseizoen en vertelt het bureau dat je de georganiseerde kandidaat bent die hun beperkte quotum waard is. (Deze zet geldt voor niet-EU-kandidaten; als Nederlander richt je hem eerder op het Erasmus-bureau en de coördinator aan je thuisuniversiteit.)

Match de beurs aan je eligibility, meedogenloos. Verspil geen cyclus aan een regeling die je niet kunt winnen. Niet-EU: Eiffel, BGF, Boutmy, fondsbeurzen. EU: CROUS bourse, Erasmus+, je nationale studiefinanciering (voor Nederlanders: DUO). Schrijf op welke twee of drie je echt kwalificeren, en negeer de rest.

Stapel, jaag niet op één volledige beurs. Volledig gefinancierde Franse beurzen bestaan (Eiffel en BGF komen het dichtst in de buurt), maar ze zijn zeldzaam. Het betrouwbare plan is publiek collegegeld + CAF + deeltijdwerk als basis, met elke met naam genoemde beurs als vermenigvuldiger erbovenop. Bouw het budget zo dat het overeind blijft, zelfs als elke beursaanvraag mislukt — want voor de meeste studenten mislukken er meerdere.

Haal de deadlines, die niet vallen wanneer je denkt. De deadline van de Eiffel op de instelling is oktober–november, maanden vóór de nationale. De Boutmy is de toelatingsdeadline van Sciences Po. CROUS opent zijn DSE-portaal in januari. Reken elke deadline terug vanaf je instroom en behandel ze als absoluut, zoals de Frankrijk-gids Parcoursup en Études en France behandelt.

Hoe College Council helpt

We bouwden College Council om de twee dingen weg te nemen die een gefinancierde Franse aanmelding het vaakst ontsporen: een zwakke onderliggende aanmelding, en een gemiste deadline op een beurs die via de universiteit loopt in plaats van rechtstreeks naar jou.

Beurzen als de Eiffel en de Boutmy worden gewonnen op de kracht van de toelating, niet op een aparte financieringspitch — dus het werk dat ertoe doet, is je aanmelding sterk genoeg maken om degene te zijn die je gastinstelling nomineert. Voor de Engelse taalscore die elke Engelstalige Franse opleiding vereist, draait onze TOEFL-app volledige TOEFL iBT-oefentoetsen met AI-beoordeelde feedback op spreken en schrijven; selectieve Franse masters verwachten de 90+-band, en de meeste kandidaten hebben 8–14 weken nodig om daar te komen. Als je plan ook de VS omvat, bereid dan de digitale SAT voor in onze SAT-app en meld je breed aan met één inspanning.

Het lastigere deel is het oordeel: welke instellingen daadwerkelijk voor de Eiffel nomineren in jouw vakgebied, voor welke beurzen je in aanmerking komt (als Nederlander — niet de Eiffel, maar wel CROUS, Erasmus+ en DUO), en hoe je deadlines timet die maanden vóór de verwachte liggen. Dat is wat we met families doornemen, op basis van dezelfde universiteitsdata die deze gids voeden. Registreer je bij College Council en haal je profiel door app.college-council.com/chances: de engine vertaalt je vwo-diploma of je bachelor naar realistische toelatingskansen bij de Franse instellingen die je overweegt, het fundament waarop elk financieringsplan wordt gebouwd. Elke Franse universiteit — opleidingen, kosten en toelatingsgegevens — bekijk je in onze universiteiten-Atlas.

Veelgestelde vragen

Samenvatting — hoe je een Franse studie financiert

Frankrijks beurzensysteem is echt, maar smal aan de top, en de beurzen die het grootst ogen zijn vooral voor niet-EU-studenten: de Bourse Eiffel (€1.200/maand master, €2.100/maand PhD), de Bourse du Gouvernement Français en de Émile Boutmy van Sciences Po (tot €18.500/jaar), met fondsen van de grandes écoles die 30–100% dekken van het hoge collegegeld dat die scholen vragen. Elke beurs loopt via je instelling of je ambassade, niet als losse aanvraag, en elke beurs wordt gewonnen op de kracht van je toelating.

De diepere waarheid is dat Frankrijk internationale studenten minder via beurzen financiert dan via structuur. Publiek collegegeld van €178–€254/jaar voor EU-studenten, de CAF-huurtoeslag, gratis studentenzorgdekking en 964 toegestane werkuren tellen op tot een subsidie die de meeste andere bestemmingen niet kunnen evenaren, beschikbaar voor studenten die haar simpelweg opeisen in plaats van winnen. Bouw je budget op die basis, behandel de Eiffel en de Boutmy als upside die je vroeg najaagt en nooit incalculeert, en je sluit een Franse studie af in een financiële positie waarbij het kopcollegegeld van het VK of de VS bijna onwerkelijk lijkt. Voor jou als Nederlander is de samenvatting simpel: de met naam genoemde beurzen zijn grotendeels niet voor jou, maar juist omdat je ze eigenlijk niet nodig hebt.

Volgende stappen

1. Bepaal eerst je eligibility — niet-EU-studenten richten zich op de Eiffel, BGF, Boutmy en fondsbeurzen; EU-studenten (Nederlanders inbegrepen) richten zich op CROUS bourses, Erasmus+ en hun nationale studiefinanciering (voor Nederlanders: de meeneembare studiefinanciering van DUO).
2. Bouw een sterke aanmelding — financiering volgt op toelating, dus begin met onze gids beste universiteiten in Frankrijk en stel je shortlist samen in de universiteiten-Atlas.
3. Mail het international office vroeg — geef je interesse in de Bourse Eiffel aan voordat je je aanmeldt; nominaties gaan naar kandidaten die het bureau al in gedachten heeft (als Nederlander richt je dit op het Erasmus-bureau).
4. Stapel de structurele financiering — claim CAF in week één, neem een CROUS-kamer en plan een betaalde stage in het tweede jaar; samen verslaan ze de meeste beurzen.
5. Zie waar je staat — registreer je bij College Council en haal je profiel door app.college-council.com/chances; bereid een eventueel Engels examen voor in onze TOEFL-app.

Lees ook

• Studeren in Frankrijk: complete gids voor internationale studenten — collegegeld, visa, Parcoursup, APS en het hele plaatje
• Beste universiteiten in Frankrijk — waar je je aanmeldt, en waar elke universiteit om bekendstaat
• Sciences Po Parijs — gedetailleerde gids voor internationale aanmelders — thuis van de Émile Boutmy-beurs
• HEC Paris — complete gids voor internationale aanmelders — fondsbeurzen tegenover €57.700 collegegeld
• Studeren in Duitsland: complete gids — het EU-alternatief met bijna nul collegegeld

Bronnen en methodologie

Beursgegevens zijn ontleend aan officiële bronnen van Campus France, Sciences Po en instellingen, gekruist met College Councils Atlas-dataset van Franse instellingen voor hoger onderwijs en onze adviespraktijk met internationale aanmeldersfamilies. Beursbedragen, eligibility en deadlines wijzigen elke cyclus, en veel beurzen lopen via je gastinstelling in plaats van als directe aanvraag, dus bevestig altijd het actuele bedrag en de procedure op de officiële pagina voordat je je aanmeldt.

1. Campus France — Eiffel Excellence Scholarship Programme (€1.200/maand master; €2.100/maand PhD vanaf 2026; niet-EU; via nominatie instelling; reis- en zorgdekking)
2. Campus France — Bourse du Gouvernement Français (BGF) en beurzenzoeker (door ambassades uitgevoerde, landspecifieke overheidsbeurzen)
3. Sciences Po — Émile Boutmy-beurs (tot €18.500/jaar voor niet-EU-studenten; inkomens- en verdienste-getoetst op het toelatingsdossier)
4. Ministère de l’Enseignement Supérieur et de la Recherche — jaarlijks collegegelddecreet, 2025/26 (Licence ~€178, Master ~€254; niet-EU €2.895 / €3.941)
5. CAF — caf.fr huurtoeslag (APL / ALS) (€150–€230/maand gangbaar voor studenten, elke nationaliteit)
6. service-public.fr — Werkrecht studenten en de SMIC (964 uur/jaar; SMIC €12,31/uur bruto vanaf juni 2026)
7. Erasmus+ — erasmus-plus.ec.europa.eu (mobiliteitsbeurzen binnen de EU, doorgaans €300–€520/maand)
8. CROUS / messervices.etudiant.gouv.fr — bourses sur critères sociaux (inkomensafhankelijke beurzen via het DSE-portaal, opent in januari) en universiteitsmaaltijden van €3,30
9. Fondspagina’s van instellingen — HEC Foundation, ESSEC International Excellence, ESCP Foundation, EDHEC Excellence, INSEAD inkomensafhankelijke MBA-beurzen (30–100% collegegelddekking, aangevraagd bij toelating)
10. College Council — Atlas-dataset hoger onderwijs (identiteit, opleidingen en locatiegegevens van Franse instellingen) en interne adviespraktijk met internationale aanmeldersfamilies